( 1 ) تا هر دو بميريم يا هر دو زندگى كنيم اين شعرها از يك شاعر عرب است . و ابراهيم بن عبد اللَّه بعنوان مثل آن را خوانده بود . مسعود بن حارث مىگويد . - ابراهيم وقتى اين شعرها را انشاد كرد بر روى منبر گريست . و بعد گفت : خداوندا . تو ميدانى كه برادرم محمد بخاطر رضاى تو بر ضد اين سيه‌پوشان نهضت كرد . خداوندا او را بيامرز و در آن جهان خوشنودش بدار . در اين هنگام آب دهانش به گلويش جست . اندكى مكث كرد و يكباره با صداى بلند بگريه افتاد . قومى كه در پيرامون منبرش نشسته بودند همه بگريه افتادند . عبد الواحد بن زياد پهلوى من نشسته بودم . به خدا ديدمش كه مىلرزيد و مىگريست . آنقدر اين مرد گريه كرد كه ريشش از اشك چشمانش خيس شد . ابراهيم بن عبد اللَّه براى آنكه كارش را با منصور يكسره كند در « مأجور » اردو زد . برد بن وليد لشكرى را بر ميسرى سپاه و عيسى بن زيد را بر ميمنه‌ى سپاه خود گماشت .